Karel Čapek w tomie Boskie męki pokazuje kryminał w najczystszej, a zarazem najbardziej niepokojącej postaci: nie jako prostą zagadkę do rozwiązania, lecz jako pęknięcie w porządku świata. Pojedynczy ślad na dziewiczym śniegu, zniknięcie młodej dziewczyny, ciało znalezione pod skalną ścianą, nagły zbieg okoliczności, gest, którego znaczenia nie da się już cofnąć — każde z tych opowiadań zaczyna się od faktu, ale prowadzi znacznie dalej niż policyjne śledztwo.
Bohaterowie Čapka próbują rozumować, podejrzewać, obliczać prawdopodobieństwo, szukać winy i przyczyny. Im bliżej jednak podchodzą do prawdy, tym wyraźniej widzą, że człowiek nie składa się wyłącznie z motywów, dowodów i logicznych następstw. W jego los wdzierają się przypadek, lęk, cud, fatum, miłość, wyrzut sumienia i tajemnica, której nie sposób zapisać w protokole.
Boskie męki to wczesny, niezwykle sugestywny zbiór opowiadań autora, który później zasłynął jako jeden z najważniejszych pisarzy europejskich XX wieku. Surowe, pełne napięcia historie kryminalno-filozoficzne odsłaniają Čapka jako pisarza zafascynowanego granicami poznania: tym momentem, gdy rozum jeszcze szuka wyjaśnienia, a człowiek już przeczuwa, że dotknął czegoś większego od siebie.