„Droga wiodła przez Narwik” Ksawerego Pruszyńskiego to opowieść o polskich żołnierzach walczących w Norwegii wiosną 1940 roku. Po klęsce wrześniowej trafili do odtworzonego we Francji Wojska Polskiego, a następnie do Brygady Strzelców Podhalańskich, skierowanej do walki z Niemcami o strategiczny port Narwik.
Głównym bohaterem jest podchorąży Andrzej Czeczel, inteligent i podróżnik, który wraz ze swoimi towarzyszami uczestniczy w wyczerpujących walkach wśród ośnieżonych gór i fiordów. Żołnierze pochodzą z różnych środowisk, mają odmienne poglądy polityczne i doświadczenia, ale łączy ich pragnienie odzyskania niepodległości.
Pruszyński przedstawia nie tylko przebieg walk, lecz przede wszystkim psychikę żołnierzy, ich lęki, konflikty, przyjaźnie i rozważania o przyszłości Polski. Bohaterowie muszą zmierzyć się ze śmiercią towarzyszy, wojskową rutyną i pytaniem o sens ponoszonych ofiar. Zwycięstwo pod Narwikiem nie oznacza bowiem końca wojny, a droga do wolnej Polski okazuje się znacznie dłuższa.