Jesienią 1894 roku Maria Ratuld-Rakowska wyrusza z Paryża wraz z mężem, lekarzem okulistą, i kilkuletnią córką do dalekiej Persji. Zamiast wygodnej trasy wybierają pełną niebezpieczeństw drogę przez Konstantynopol, góry Azji Mniejszej i Kurdystan. Czekają ich karawany, górskie przepaście, niepewne noclegi i spotkania z ludźmi różnych kultur.
W Teheranie autorka poznaje świat dworu szacha, perskie obyczaje i codzienne życie mieszkańców. Jako kobieta ma dostęp także do miejsc niedostępnych dla europejskich podróżników, w tym do haremu szacha. Z humorem, wnikliwością i odwagą opisuje zarówno piękno krajobrazów, jak i społeczne kontrasty oraz los perskich kobiet.
„Podróż Polki do Persji”, po raz pierwszy wydana w 1904 roku, to fascynujący zapis wyprawy i bezcenne świadectwo epoki.